Alles dat mij verplicht af te wegen, na te gaan. Hoeveel van de personen in je directe omgeving oprecht met je zijn, down met je zijn. Want veelvuldig bespelen de feiten mijn hoop en vertrouwen. Ik wacht in inktzwart donker totdat een conclusie mij benaderd. En zich aandient met een oplossing, tot het onderscheiden van puur en niet. Tot die tijd hou ik mij stil, en zal ik zijn in inktzwart duister.

Voorstellingen van jouw aanwezigheid
Besef van jouw afwezigheid
Gecombineerd met heldere pianoklanken
Maken me verlangend naar het schrijven
Over mijn verlangens naar jou

Vele malen, in diverse situaties, lopen mijn gedachten over. Over met woordspelingen, weerklanken, uitspraken, manieren om me te uiten. Zelden benut, maar altijd in overvloed aanwezig. Maar vandaag falen deze en blijft het ontstellend leeg. Er ontbreekt me zoveel, waarnaar ik op zoek ben. Keer op keer, blijk ik niet in staat te zijn het te vinden. De woorden te vinden waarmee ik wil zeggen. Wat ik zie wanneer ik van je wegkijk, wat ik hoor wanneer er niet word gesproken, wat ik voel wanneer jou aanraking zich van mij losmaakt.
   x91Er is de mogelijkheid tot zeggen dat ik van je houd. Maar ik ontruk me aan de    maatschappij, en weiger deze uitspraak eveneens te onteren. Zoals, treurig genoeg, al in overmaat word gedaan.x92
Ik dwaal verder langs liefhebben, beminnen, adoreren. Allen zeer begrensde werkwoorden, lang niet reikend naar mijn bedoelingen. En zo, zet de zoektocht naar de term zich voort. Zoveel boeken zijn gedrukt en zoveel bladzijdes beschreven. Desondanks mist nog steeds een samenstelling van letters, een allesomvattend begrip. Van mij, naar jou. Ik probeer het op te geven, ik stop met zoeken, maar op de achtergrond speelt de vraag nog altijd mee. Mijn kus drukt zich zachtjes in je nek en ik fluister je toe, dat ik je leuk vind. Ik fluister je zachtjes toe, dat ik je leuk vind, en besef me opnieuw. Er ontbreekt me zoveel, waarnaar ik op zoek ben.

We delen hetzelfde bed
met de ruggen naar elk ander gekeerd
Beide zwijgen krampachtig
omdat we weten dat ieder gesproken woord
Een vervreemding is van de werkelijkheid

Geen van ons waagt zich
aan het spreken van de waarheid
Ik ontken, jij verzint
daarvan bewust houden we ons stil

Makkelijker, ontwijken we blikken
omdat ook deze kunnen spreken
En zo gaan we samen
als de avond valt, de nacht verstrijkt, de ochtend ontwaakt
Ongesproken op ieder vlak

Tell me your secrets,
And ask me your questions,
Oh let’s go back to the start

Women are like apples on trees, the best ones are on the top of the tree.
These days most men won’t reach for the good ones because they are afraid of falling and don’t want to get hurt.
Instead, they just get the rotten apples from the ground. Not that tasy, but easy.
So, the apples at the top starting to think something is wrong with them, when in reality they are amazing.
They just have to wait for the right man to come along.
The one who’s brave enough to climb all the way to the top becuase they value quality.

Onze lichamen ieder op een ligbed
Er valt een ijzige stilte
De oude parasol piept en krast
Op de vlagen van de wind
Golven klotsen op de rotswanden
Mijn blik dwaalt van je af
De donkerblauwe lucht van de nacht
Bevind zich boven mij, jou, ons
Met enkele zichtbare sterren
‘Wist je dat deze al duizenden jaren zijn afgestorven voor ze ons zichtveld bereiken?’
Ja jij weet dat en ik weet dat van jou
Opnieuw kijk ik naast me
En leg mijn hand op de jouwe
Maar het is een vreemde die zich
Nu aan mijn linkerzijde bevind
Jij bent voor mij allang niet meer
En zal ook nooit weer zijn

Iedere willekeurige burger, met welke profielsite dan ook, verkondigd de wereld de afgelopen dagen hoe erg ze het vinden dat Michael Jackson dood is. Dood ja, en zo erg is het. Iedereen is in de rouw, jaja, in de rouw. Zooooo erg, hij mocht nog niet dood, het was zijn tijd niet om te gaan. Right?

Open je ogen. Nee, serieus. Het was zijn tijd, zijn tijd was al geweest. Hij wist dat hou zou sterven, snel. Geestelijk was hij al dood. Bij zijn atopsie is een maag aangetroffen, enkel gevuld met de overdosis pillen die de oorzaak zijn geweest. Het lichaam was niets meer dan xe9xe9n groot veld vol plekjes, die stuk voor stuk duiden op een andere injectie. Injecties met pijnstillers, duidelijk geen paracetemoletjes. Het lijk van iemand die al 50 jaar leeft met een enorm zelfcomplex, zelfhaat. En als hulp van deze vredeliefende wereld al zo’n 40 jaar dagelijks word gefotografeerd en bekritiseerd, zwaar bekritiseerd en geruineerd. Deze man, die op 25 Juni is gevonden, was allang De Michael niet meer. Ik wilde bij deze blog liefst een foto waar hij lachte, geloof me, het was tough. Typ je enkel ‘michael’ bij onze geliefde vriend Google, krijg je op de 1e twee pagina’s maar liefst 21 foto’s van Michael Jackson. Typ je ‘michael smiling’, krijg je er 0. Nul. In ieder filmpje waar je Mike ziet van een afstand kleiner dan een meter (lees; geen optredens e.d.) is het duidelijk. Doodongelukkig. Dood-dood-doodongelukkig.

Obvious right? Hij was een groot talent, heeft het 13 keer tot een nummer 1 hit geschopt. Ik ben hem dankbaar voor iedere invloed die hij heeft gehad op de hedendaagse pop-muziek-en-danscultuur. En ik weet dat ik niet de enige ben. Maar het is goed dat hij dood is. Ik hoop dat hij de rust en liefde vind waar hij nooit de kans toe heeft gekregen.

RIP Michael. En dan oprecht; Rest In Peace.
Love, x